سلام !
فرصتي دست داد تا از زادگاه پدري ام با ابياتي برايتان بگويم كه :
دارد ارسنجان نشان از باستان
روزگاران دارد از آن داستان
خاك پاكش بوي باران مي دهد
بوي گندم بوي ريحان مي دهد
گوييا در جنگلش از هر قنات
رو به دريا مي رود آب حيات
مردماني دارد از جنس بهار
با خدا يكرنگ ، با سجاده يار
مسجدش با نور دل ها روشن است
مكتبش با درس عرفان گلشن است
خوشنويسانش به قرآن زنده اند
عالمانش تا ابد پاينده اند
ايمن و آباد چون ايران ماست
قلب سبز فارس ارسنجان ماست
*******************************
مبادا روز و شب دلتنگ باشيم
اسير كينه و نيرنگ باشيم
بيا چون دانه هاي سرخ يك نار
هميشه باهم و يكرنگ باشيم
حق يارتان تا فرصتي ديگر!